Leczenie chirurgiczne a leczenie niezwiązane ze zwężeniem kręgosłupa lędźwiowego ad 5

Jednak więcej pacjentów w grupie z randomizacją niż w grupie obserwacyjnej zgłosiło wizyty u chirurga (45% vs. 32%, P = 0,02) i otrzymujących zastrzyki (52% vs. 39%, P = 0,02), podczas gdy więcej grupa obserwacyjna zgłosiła stosowanie innych leków, takich jak gabapentyna (60% vs. 73%, P = 0,01). Zabiegi chirurgiczne i komplikacje
Tabela 2. Tabela 2. Zabiegi chirurgiczne, komplikacje i zdarzenia. Ogólnie, leczenie chirurgiczne i powikłania były podobne w dwóch kohortach (tabela 2). Wśród pacjentów w grupie operacyjnej 89% przeszło jedynie dekompresję. Instrumentalną fuzję przeprowadzono tylko u 6% pacjentów. Mediana czasu operacji wynosiła 120 minut, a średnia utrata krwi wynosiła 314 ml; 10% pacjentów wymagało transfuzji śródoperacyjnie i 5% po operacji. Najczęstszym powikłaniem operacyjnym było uszkodzenie łzy, u 9% pacjentów. Po 2 latach reoperacja wystąpiła u 8% pacjentów; mniej niż połowa tych operacji dotyczyła nawrotowego zwężenia.
Po 2 latach w grupie nieoperacyjnej było siedem zgonów, a w grupie operacyjnej 6 osób, z których jedna wystąpiła w ciągu 3 miesięcy po operacji. Zgony poddano przeglądowi, a 12 uznano za niezwiązanych z leczeniem. Jedna śmierć o nieznanej przyczynie nastąpiła 501 dni po operacji.
Crossover
Tabela 3. Tabela 3. Istotne predyktory leczenia otrzymane w ciągu 2 lat wśród pacjentów w randomizowanej kohorcie. Nieprzyleganie do leczenia przypisywało się obu kohortom: niektórzy pacjenci w grupie operacyjnej zdecydowali się opóźnić lub odrzucić operację, a niektórzy z grupy nie chirurgicznej przeszli na operację (ryc. 1). Charakterystykę pacjentów z krzyżowaniem, różniących się istotnie od pacjentów, którzy nie przeszli przez skrzyżowanie, przedstawiono w tabeli 3. Pacjenci w grupie nieoperacyjnej, którzy przeszli na zabieg chirurgiczny, mieli bardziej samodzielną niepełnosprawność, więcej cierpienia psychicznego, gorsze objawy i silniejsze leczenie. preferencji do operacji na linii podstawowej, niż pacjenci, którzy nie zdecydowali się na operację. Pacjenci z grupy chirurgicznej, którzy przeszli do opieki nieoperacyjnej, częściej nie byli biali, mieli mniej uciążliwe objawy, rzadziej oceniali swoje objawy jako pogarszające się przy przyjęciu do szpitala i mieli silniejszą preferencję do leczenia dla podstawowej opieki bez opieki.
Główne efekty leczenia
Tabela 4. Tabela 4. Analiza Intention-to-Treat dla Randomized Cohort i skorygowanych analiz, zgodnie z otrzymanym leczeniem, dla kohort Randomized and Observational Combined. W analizie zamiar-leczenie, znaczący efekt leczenia faworyzujący operację obserwowano po 2 latach, ze średnią różnicą w stosunku do wartości wyjściowej 7,8 (95% przedział ufności [CI], 1,5 do 14,1) w skali SF-36 na ból ciała; w dawnych czasach występował mniejszy nieistotny efekt na korzyść operacji. Jednak po 2 latach nie było istotnych różnic między grupą operacyjną a grupą nie-chirurgiczną w skali SF-36 dla funkcji fizycznej (0,1; 95% CI, -6.4 do 6.5) lub na wskaźniku niepełnosprawności Oswestry ego (-3,5; 95% CI, -8,7 do 1,7) (Tabela 4).
Ryc. 2. Ryc. 2. Wyjściowe wyniki w kohortach z randomizacją i obserwacją podczas 2-letniego okresu obserwacji
[przypisy: sanprobi ibs cena, luxmed szernera, przyłuszczyca ]

Powiązane tematy z artykułem: luxmed szernera przyłuszczyca sanprobi ibs cena