Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 5

Podobnie, obecność wielu mutacji TP53 nie była istotnie związana z przeżyciem (stosunek ryzyka do pojedynczych mutacji TP53, 1,20, 95% CI, 0,91 do 1,61, P = 0,18). Większość mutacji TP53 stanowiły substytucje missense wpływające na domenę wiążącą DNA, które mogą nadawać precyzyjną zmianę funkcji TP53. Jednakże wśród pacjentów z mutacjami TP53 45 pacjentów z mutacjami TP53 tylko obciętymi (16%) miało krótszy czas przeżycia niż pacjenci, którzy mieli mutacje missense (współczynnik ryzyka śmierci, 1,61, 95% CI, 1,20 do 2,67, P = 0,005), co wskazuje na wyraźną aktywność biologiczną mutacji TP53 powodujących utratę funkcji. Pełne szczegóły genetyczne dotyczące mutacji TP53 przedstawiono na rysunkach S4, S5 i S6 w dodatkowym dodatku.
Mutacje PPM1D i TP53 oraz odmienny szlak MDS związanych z terapią
Rysunek 2. Rysunek 2. Mutacje PPM1D i TP53 związane z MDS w terapii skojarzonej.Panel A pokazuje związek między mutacjami genów a MDS związanymi z terapią lub pierwotnym MDS. Wykres wulkan został skonstruowany przez wykreślenie negatywnego logu wartości P na osi Y; oś x pokazuje wielkość asocjacji (stosunek iloczynu log2), a na osi y wartość -log2 P. Szara linia przedstawia próg istotności określony przez korektę w celu testowania wielu hipotez. Każde koło reprezentuje zmutowany gen, a wielkość każdego koła odpowiada częstotliwości mutacji wśród pacjentów z MDS związanym z leczeniem, jak wskazano. Geny w prawym górnym kwadrancie były istotnie związane z MDS związanymi z terapią (czerwony) i genami w górnym lewym kwadrancie z pierwotnym MDS. Panel B pokazuje odsetek pacjentów z pierwotnym MDS lub MDS związanych z terapią zgodnie ze stanem mutacji TP53 i PPM1D. Panel C pokazuje odsetek pacjentów ze złożonym kariotypem (> 3 zmiany) lub nieklinicznym kariotypem (. 3 zmiany) zgodnie ze stanem mutacji TP53 i PPM1D. Liczby powyżej słupków w panelach B i C pokazują całkowitą liczbę pacjentów w każdej grupie.
Pacjenci z MDS związanymi z terapią stanowili 21% kohorty badania (311 pacjentów) i mieli znacznie krótsze przeżycie niż pacjenci z pierwotnym MDS (współczynnik ryzyka zgonu, 1,34, 95% CI, 1,15 do 1,57, P <0,001). Stwierdziliśmy, że TP53 był znacznie częściej mutowany u pacjentów z MDS związanymi z leczeniem niż u osób z pierwotnym MDS (38% vs. 14%, skorygowany P <0,001); podobne wyniki zaobserwowano dla regulatora TP53 PPM1D (15% w porównaniu z 3%, skorygo- wano P <0,001) (rysunek 2A i tabela S16 w dodatkowym dodatku).
Mutacje w PPM1D lub TP53 występowały u 46% pacjentów z MDS związanymi z terapią i były mutowane jednocześnie częściej niż można by oczekiwać przypadkowo (skorygowane P <0,001) (ryc. S17 w Dodatku uzupełniającym). W porównaniu z pacjentami bez mutacji PPM1D i TP53 (14% z nich miało MDS związane z terapią), pacjenci z samym mutacjami PPM1D (51%) mieli podobnie podwyższoną częstotliwość MDS związanych z terapią, co osoby z samymi mutacjami TP53 (39%). ) lub ze współbieżnymi mutacjami PPM1D i TP53 (54%) (p <0,001 dla wszystkich porównań) (Figura 2B) [przypisy: szpital rybnik orzepowice, 4akne krem, kaufland wejherowo godziny otwarcia ]

Powiązane tematy z artykułem: 4akne krem kaufland wejherowo godziny otwarcia szpital rybnik orzepowice