Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych

Mutacje genetyczne przyczyniają się do patogenezy zespołu mielodysplastycznego (MDS) i są ściśle związane z fenotypem klinicznym. Dlatego mutacje genetyczne mogą przewidywać wyniki kliniczne po allogenicznym hematopoetycznym transplantacji komórek macierzystych. Metody
Przeprowadziliśmy ukierunkowaną analizę mutacyjną próbek pobranych przed przeszczepieniem od 1514 pacjentów z MDS, którzy zostali wpisani do Centrum Międzynarodowego Repozytorium Badania Przeszczepu Krwi w okresie 2005-2014. Przeanalizowaliśmy związek mutacji z wynikami przeszczepów, w tym ogólną przeżywalność, nawrót, i śmierć bez nawrotu.
Wyniki
Mutacje TP53 były obecne u 19% pacjentów i wiązały się z krótszym czasem przeżycia oraz krótszym czasem do nawrotu niż brakiem mutacji TP53, po skorygowaniu o istotne zmienne kliniczne (P <0,001 dla obu porównań). Wśród pacjentów w wieku 40 lat i starszych, którzy nie mieli mutacji TP53, obecność mutacji szlaku RAS wiązała się z krótszym czasem przeżycia niż brak mutacji szlaku RAS (P = 0,004), ze względu na wysokie ryzyko nawrotu, a obecność mutacji JAK2 była związana z krótszym czasem przeżycia niż brak mutacji JAK2 (P = 0,001), ze względu na wysokie ryzyko śmierci bez nawrotu. Niekorzystny efekt prognostyczny mutacji TP53 był podobny u pacjentów, którzy otrzymywali schematy kondycjonowania o obniżonej intensywności oraz u tych, którzy otrzymali schematy kondycjonowania mieloablacyjnego. Przeciwnie, niekorzystny wpływ mutacji szlaku RAS na ryzyko nawrotu, w porównaniu z brakiem mutacji szlaku RAS, był widoczny tylko przy kondycjonowaniu o zmniejszonej intensywności (P <0,001). U młodych dorosłych 4% pacjentów miało złożone heterozygotyczne mutacje w genie SBDS związanym z syndromem Shwachmana-Diamenta z towarzyszącymi mutacjami TP53 i złym rokowaniem. Mutacje w regulatorze p53 PPM1D były częstsze u pacjentów z MDS związanymi z terapią niż u pacjentów z pierwotnym MDS (15% w porównaniu z 3%, p <0,001).
Wnioski
Profilowanie genetyczne ujawniło, że molekularne podgrupy pacjentów poddawanych allogenicznemu hematopoetycznemu przeszczepowi komórek macierzystych w MDS mogą informować o stratyfikacji prognostycznej i wyborze schematu kondycjonowania. (Finansowane przez Fundację Edwarda P. Evansa i inne.)
Wprowadzenie
Zespół mielodysplastyczny (MDS) jest heterogenny klinicznie i biologicznie. U dzieci i młodych osób dorosłych MDS może powstawać w kontekście wrodzonych mutacji, które powodują zespoły niewydolności szpiku kostnego lub wrodzone predyspozycje do nowotworów mieloidalnych. MDS związany z terapią rozwija się jako późne powikłanie u pacjentów z wcześniejszym narażeniem na chemioterapię, radioterapię lub obydwa. U większości pacjentów pierwotny MDS pojawia się przy braku zidentyfikowanej ekspozycji, zespołu prodromalnego niewydolności szpiku kostnego lub wrodzonej predyspozycji.
Chociaż allogeniczny hematopoetyczny przeszczep komórek macierzystych jest jedyną leczniczą terapią dla MDS, śmiertelność po transplantacji jest wysoka, ze zgonami przypisywanymi nawrotom choroby i powikłaniami związanymi z przeszczepami. Przewidywanie, którzy pacjenci najbardziej skorzystają na transplantacji, jest zatem głównym wyzwaniem
[przypisy: sanprobi ibs cena, multimed waryńskiego, kryształy szczawianu wapnia w moczu ]

Powiązane tematy z artykułem: kryształy szczawianu wapnia w moczu multimed waryńskiego sanprobi ibs cena