Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej w przypadku nieoperacyjnego ciężkiego zwężenia zastawki aortalnej AD 5

W podobnej analizie częstość zgonów sercowych w drugim roku wynosiła 13,2% w grupie TAVR i 32,1% w grupie leczonej standardowo (współczynnik ryzyka 0,48, 95% CI, 0,29 do 0,81, P = 0,004 przy użyciu test log-rank). Łącznie 20 z 58 kwalifikujących się pacjentów, którzy żyli w tym czasie było dozwolone (11 z nich przeszło między rokiem a rokiem 2) było leczonych TAVR, przy czym procedura była wykonywana średnio 699 . 166 dni (zakres, 462 do 979) po rozpoczęciu badania. Śmiertelność po roku wśród pacjentów, którzy przeszli na TAVR wynosiła 10%, w porównaniu z 21% wśród pacjentów, którzy kwalifikowali się, ale nie przekroczyli tego progu. Duży procent pacjentów w grupie standardowej terapii (82,3%) przeszedł balonową plastykę zastawki aortalnej. Pacjenci poddani balonowej plastyki zastawki aortalnej, w porównaniu z tymi, którzy nie poddali się tej procedurze, wydawali się mieć korzystne wyniki, przynajmniej przez pierwsze 6 miesięcy po losowym przydzieleniu do standardowej terapii (ryc. 2 w dodatkowym dodatku). Jednak zależna od czasu analiza współzmienne nie wykazała istotnej różnicy w wynikach w zależności od tego, czy u pacjentów wykonano balonową plastykę zastawki aortalnej (współczynnik ryzyka z balonową plastyką zastawki aortalnej, 1,17, 95% CI, 0,75 do 1,83, P = 0,48).
Rysunek 2. Rycina 2. Śmiertelność dwuletnia, uwarunkowana warstwą według oceny ryzyka towarzystwa klatki piersiowej (STS). Trnification według kategorii STS (<5%, 5 do 14,9% i . 15%, w skali 0 % do 100%, z wyższymi wynikami wskazującymi na większe ryzyko chirurgiczne) ujawniło znaczący związek z 2-letnią śmiertelnością.
Stratyfikacja 2-letniej śmiertelności według wyniku STS (<5%, 5 do 14,9% lub . 15%) ujawniła istotny związek między wynikami TAVR a wynikiem STS (Figura 2), z korzyścią dla przeżycia z malejącego TAVR z wyższym wynikiem STS (P = 0,01 przy użyciu testu log-rank); nie było jednak istotnego związku między wynikiem STS a słabymi wynikami standardowej terapii (P = 0,67 przy użyciu testu log-rank). W modelu wielowymiarowych, proporcjonalnych zagrożeń dla predyktorów zgonów na 2 lata wśród pacjentów losowo przypisanych do TAVR, jedynymi istotnymi czynnikami były wskaźnik masy ciała (współczynnik ryzyka na jednostkę wzrostu, 0,95; 95% CI, 0,91 do 0,98; P = 0,005), przed udarem (współczynnik ryzyka 2,99, 95% CI, 1,19 do 7,51, P = 0,01) i POChP wymagające uzupełniającego tlenu (współczynnik ryzyka 1,69; 95% CI, 1,05 do 2,73; P = 0,03).
Status funkcjonalny
Wśród osób, które przeżyły po 2 latach obserwacji, 83,1% w kohorcie TAVR, w porównaniu do 42,5% w kohorcie standardowej terapii, było bezobjawowe lub miało łagodne objawy (objawy I lub II klasy NYHA) (p <0,001) (ryc. [patrz też: olejek imbirowy, zdjęcie zęba, pzu ubezpieczenia zdrowotne ]

Powiązane tematy z artykułem: olejek imbirowy pzu ubezpieczenia zdrowotne zdjęcie zęba