W toku ostrego suchego nawracajacego zapalenia oplucnej dolaczaja sie niekiedy zmiany zapalne pochodzenia gruzliczego w innych narzadach

W toku ostrego suchego nawracającego zapalenia opłucnej dołączają się niekiedy zmiany zapalne pochodzenia gruźliczego w innych narządach, lecz bez swoistych cech gruźliczych (tuberculosis injlarnmatoria). Najczęściej jest to zapalenie twardówki, tęczówki i ciałka rzęskowego, naczyniówki oraz stawów. Suche nawracające zapalenie opłucnej przebiega zwykle łagodnie kłucie i tarcie opłucne ustępują po 2-3 tygodniach, a gorączka opada, pozostaje jednak często długo jeszcze na poziomie podgorączkowym. Po pewnym czasie, przeważnie w jesieni i na wiosnę, następuje nawrót choroby, poprzedzony nieraz przeziębieniem. Sprawa może się wlec długo, jeżeli chorego nie usunie się ze środowiska gruźliczego. Continue reading „W toku ostrego suchego nawracajacego zapalenia oplucnej dolaczaja sie niekiedy zmiany zapalne pochodzenia gruzliczego w innych narzadach”

Ciezar wlasciwy wysieku

Ciężar właściwy wysięku przewyższa 1,015 a zawartość białka (albuminy, globuliny i fibrynogen) przewyższa 4%. Kwasy tłuszczowe znajdują się w wysięku w ilości ponad 0,1%, cholesterol powyżej 0,02-0,30% (Zdzisław Górecki). Próby Rivalty i Sochańskiego (t. I) wypadają dodatnio. W gruźliczym wysięku surowiczo – włóknikowym przeważają limfocyty, których liczba może dochodzić do 90010 i więcej. Continue reading „Ciezar wlasciwy wysieku”

Najczestsza siedzibe szmeru oskrzelowego

Najczęstszą siedzibę szmeru oskrzelowego, z tyłu w obrębie górnej granicy stłumienia, w okolicy dolnego kąta łopatki oraz między łopatką a kręgosłupem tłumaczą zwolennicy tej teorii tym, że uciśnięte płuco przylega tutaj najbliżej ściany klatki piersiowej, wskutek czego warstwa wysięku jest tu najcieńsza. Inni dopatrują się przyczyny szmeru oskrzelowego w wysiękowym zapaleniu opłucnej w równoczesnym nacieczeniu tkanki płucnej (wskutek zapalenia płuca, gruźlicy i in.) albo w powstaniu szmeru w uciśniętej części płuca przy przechodzeniu powietrza przez miejsce oskrzela, zwężone wskutek jego przegięcia lub ucisku. Spostrzeżenia kliniczne, a zwłaszcza doświadczenia na psach nie potwierdziły tych poglądów, a zarazem wyjaśniły istotny sposób powstawania szmeru oskrzelowego w wysiękowym zapaleniu opłucnej. Okazało się, że można uzyskać u psa szmer oskrzelowy wlewając mu do jamy opłucnej pewną ilość masła kakaowego toleurn cacao, chociaż tkanka płucna nie jest naciekła ani bezpowietrzna ani nie ma w uciśniętym płucu wyraźnego zwężenia oskrzeli, jak to można stwierdzić wlewając psu dodatkowo przez tchawicę metal Wooda. Z tych doświadczeń wynika, że szmer oskrzelowy powstaje wskutek tego, że wlewana ciecz dostaje się między płaty płuca, dochodzi bezpośrednio do wnęki i stąd przewodzi szmer oskrzelowy. Continue reading „Najczestsza siedzibe szmeru oskrzelowego”

Taki przebieg górnej granicy stlumienia w postaci linii parabolicznej, zwanej linia Ellis – Damoiseau

Taki przebieg górnej granicy stłumienia w postaci linii parabolicznej, zwanej linią Ellis – Damoiseau, zależy od tego, że wysięk wznosi się najwyżej w bocznej części klatki piersiowej, gdzie sprężystość tkanki płucnej jest znacznie zmniejszona. Na tylnej tedy powierzchni klatki piersiowej przy kręgosłupie między nim a górną granicą stłumienia stwierdza się trójkąt nieco jawniejszego odgłosu opukowego, zwany trójkątem Garlanda Nie ma go tylko w przypadkach bardzo wielkich wysięków, gdy płuco ulega znacznemu uciskowi. Górna granica stłumienia odpowiada istotnej granicy wysięku tylko przy średniej jego ilości, przy wielkich natomiast wysiękach znajduje się wyżej górnej granicy wysięku, zależnie od mniejszej powietrzności płuca, a na odwrót przy małych wysiękach niżej. Powyżej górnej granicy stłumienia słabym opukiwaniem stwierdza się często odgłos opukowy przytłumiony lub bębenkowy zwany odgłosem opukowym skody. W przypadkach bardzo wielkiego wysięku, wywołującego bezpowietrzność górnego płata płuca, można otrzymać ton tchawicy Williamsa w przypadkach wysięku sięgającego, co najmniej do dolnego kąta łopatki stwierdza się bardzo cichym opukiwaniem po stronie przeciwległej przy kręgosłupie przytłumienie w postaci trójkąta przykręgowego, który opisał pierwszy Koranyj w r. Continue reading „Taki przebieg górnej granicy stlumienia w postaci linii parabolicznej, zwanej linia Ellis – Damoiseau”

Odrebnego omówienia wymaga gruzlicze zapalenie oplucnej

Odrębnego omówienia wymaga gruźlicze zapalenie opłucnej, gdyż ono nie jest chorobą tylko miejscową. W zapaleniu gruźliczym pierwotnym pochodzenia toksycznego wysięk bardzo często wsysa się całkowicie, nie aktywując utajonych ognisk gruźliczych. Dotyczy to jałowych zapaleń opłucnej powstających, gdy na opłucną przechodzi ukryte zapalenie toczące się dookoła ogniska gruźliczego w płucu lub dookoła gruźliczych węzłów tchawiczych i oskrzelowych. Co do zapalenia opłucnej gruźliczego wtórnego, i to liczne spostrzeżenia dowodzą, że zapalenie surowicze i surowiczo-włóknikowe toksyczne oraz powstałe na tle łagodnych wysiewów limfo krwiopochodnych wywiera nieraz działanie korzystne, objawiające się poprawą ogólnego stanu chorego, przybywaniem jego wagi, zmniejszeniem się kaszlu i odpluwania, a także wyraźnym osłabieniem natężenia sprawy gruźliczej w płucach. Spostrzega się to zwłaszcza w tych przypadkach, w których zmiany gruźlicze są jeszcze małe i przebieg sprawy płucnej jest powolny, szczególnie, jeżeli wysięk opłucny jest duży. Continue reading „Odrebnego omówienia wymaga gruzlicze zapalenie oplucnej”

gruzlicze zapalenie oplucnej

Chociaż rokowanie, co do bezpośredniego zejścia choroby w omówionych wyżej postaciach gruźliczego zapalenia opłucnej jest przeważnie pomyślne i stan chorego po ustąpieniu zapalenia bardzo często wybitnie się poprawia niemniej trzeba pamiętać, że ci chorzy są już zakażeni gruźlicą i że w warunkach osłabiających ustrój, zmiany gruźlicze w płucu, przebiegające dotąd nieraz skrycie, mogą wybitnie się zaostrzyć, tak, iż mogą powstać suchoty płuc. Nie zawsze wszakże gruźlicze zapalenie opłucnej powstające wskutek szerzenia się zmian gruźliczych z płuc na opłucną wywiera na przebieg gruźlicy płuc bezpośredni wpływ korzystny. Źle rokuje zapalenie opłucnej pochodzenia gruźliczego, któremu towarzyszą objawy toksyczne, mianowicie wysoka gorączka, brak łaknienia, biegunka, poty, znaczne przyspieszenie tętna, niskie ciśnienie tętnicze i inne, dodatni odczyn dwufazowy i wybitne upośledzenie odżywienia. W tych przypadkach mamy do czynienia nie tyle z ujemnym działaniem zapalenia opłucnej na gruźlicę płuc, ile z pierwotnym zaostrzeniem sprawy płucnej, wywołującym wtórnie ostre zapalenie opłucnej. Najgorzej rokuje wysiękowe zapalenie opłucnej powstające wskutek przebicia się jamy gruźliczej do jamy opłucnej. Continue reading „gruzlicze zapalenie oplucnej”

Powietrze zalegajace w pecherzykach plucnych odgrywa role jakby poduszeczki gumowej

Powietrze zalegające w pęcherzykach płucnych odgrywa rolę jakby poduszeczki gumowej, dzięki której w warunkach prawidłowych uraz oddechowy jest bardzo mały. Inaczej się dzieje, jeżeli w płucu powstaną zmiany, zwłaszcza jamy. Ruchy oddechowe płuca będą teraz szarpać i rozsuwać brzegi jamy, tak jak to widzimy w taśmie gumowej gdziekolwiek nadciętej, i przez to będą przeszkadzać bliznowaceniu chorego miejsca w płucu. Prawidłowo wykształcona odma opłucna znosi urazy oddechowe płuco pozostaje zapadnięte i nieruchome dzięki temu, że powietrze, wprowadzone do jamy opłucnej, w czasie wdechu, jako ciało sprężyste odpowiednio rozciąga się, a w okresie wydechu ulega ściśnieniu. Zatem odma opłucna lecznicza zmniejsza objętość chorego płuca i chroni je od wpływu ruchów oddechowych klatki piersiowej. Continue reading „Powietrze zalegajace w pecherzykach plucnych odgrywa role jakby poduszeczki gumowej”

Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej w przypadku nieoperacyjnego ciężkiego zwężenia zastawki aortalnej AD 4

Łącznie 358 pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej, których uznano za nieodpowiednich kandydatów do zabiegu chirurgicznego, przydzielono do terapii TAVR lub standardowej terapii (ryc. w dodatkowym dodatku, dostępnym pod adresem). Pacjenci biorący udział w badaniu byli w podeszłym wieku (średni wiek, 83 lata) i mieli ciężkie objawy kardiologiczne (93% miało objawy III lub IV klasy NYHA). Wyjściową charakterystykę pacjentów w obu grupach opisano poprzednio2 i ogólnie dobrze wyważono między grupami (tabela 3 w dodatkowym dodatku), z wyjątkiem obecności przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) i obecności przedsionków. Continue reading „Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej w przypadku nieoperacyjnego ciężkiego zwężenia zastawki aortalnej AD 4”

Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej w przypadku nieoperacyjnego ciężkiego zwężenia zastawki aortalnej AD 9

Odkrycia te nie potwierdzają dalszego ryzyka wystąpienia epizodów zatorowych związanych z urządzeniem poza pierwszym miesiącem. Zdarzenia naczyniowo-mózgowe w tej grupie pacjentów wysokiego ryzyka są wynikiem złożonej interakcji wielu czynników, w tym obecności miażdżycowej choroby aorty i tętnic szyjnych, migotania przedsionków, 24 urazowych obrażeń głowy u osób starszych (tabela 2 w dodatkowym dodatku), oraz Jednoczesne leczenie przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe.25 Zmniejszenie średnicy urządzenia, stosowanie urządzeń dystalnej ochrony, 26,27 oraz lepsza standaryzacja terapii przeciwpłytkowej i przeciwkrzepliwej 28 mogą być pomocne w zmniejszeniu częstości wczesnych udarów. Późne uderzenia mogą stanowić stałe zagrożenie dla tej populacji wysokiego ryzyka w podeszłym wieku. Analizy echokardiograficzne wykazały doskonałą hemodynamikę zastawki, która utrzymywała się przez ponad 2 lata, bez dowodów na migotanie zastawki, pogrubienie płatków lub zwapnienie. Continue reading „Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej w przypadku nieoperacyjnego ciężkiego zwężenia zastawki aortalnej AD 9”

Drotrecogin Alfa (aktywowany) u dorosłych z wstrząsem septycznym AD 6

Leczenie badaniem zatrzymano przedwcześnie u 216 z 833 pacjentów (25,9%) w grupie DrotAA i 191 z 833 (22,9%) w grupie placebo. W obu grupach najczęstszą przyczyną przedwczesnego przerwania leczenia była śmierć pacjenta (tabela S4 w dodatkowym dodatku). Odsetek pacjentów otrzymujących glukokortykoidy i leki przeciwzakrzepowe był również podobny w obu grupach, podobnie jak liczba i miejsce zabiegów chirurgicznych wykonywanych podczas okresu leczenia (Tabela S4 w Dodatku Uzupełniającym). Wyniki
Tabela 2. Continue reading „Drotrecogin Alfa (aktywowany) u dorosłych z wstrząsem septycznym AD 6”