Wpływ aprotyniny na wynik po przeszczepie tętnic wieńcowych ad 5

W grupie aprotyniny zmarło 205 z 1297 pacjentów (15,8%), w porównaniu z 431 z 6748 pacjentów (6,4%) otrzymujących kwas aminokapronowy i 131 z pacjentów z 2012 r. (6,5%) nie otrzymujących leczenia przeciwfibrynolitycznego. W każdym punkcie czasowym różnica pomiędzy procentem dla grupy aprotyniny i dla każdej z dwóch pozostałych grup była istotna (skorygowana względem Bonferroni P <0,001 dla obu porównań), podczas gdy różnica między wartościami procentowymi dla grupy kwasu aminokapronowego i grupa bez terapii nie była (skorygowana względem Bonferroni P = 0,59). Przyczyny śmierci w każdej grupie były podobne, z wyjątkiem tego, że było więcej zgonów związanych z operacją kardiochirurgiczną w grupie aprotynowej (29,6%) niż w grupie kwasu aminokapronowego (9,9%) lub grupie bez terapii (19,1%) (P <0,001) (patrz Dodatek Aneks dotyczący wszystkich przyczyn zgonu według grupy leczonej). Rysunek 1. Rysunek 1. Szacunki przeżycia Kaplana-Meiera według grup leczenia. Pokazano zarówno nieskorygowane szacunki (panel A), jak i skorygowane dane szacunkowe (panel B). Wartości P, obliczone przy użyciu testu log-rank dla nieskorygowanych oszacowań i metody proporcjonalnego hazardu Coxa dla skorygowanych oszacowań, zgłasza się dla porównania między trzema grupami.
Szacunki przeżycia Kaplana-Meiera, zarówno nieskorygowane, jak i skorygowane o ryzyko, przedstawiono na rycinie 1. W obu analizach krzywe dla trzech grup są istotnie różne (P <0,001). Dane dotyczące przeżycia były dostępne dla 9719 pacjentów, około 972 na decyl. Najmniejsza liczba zgonów w obrębie warstwy skłonności do wyniku wyniosła 157. W tym modelu porównanie parami trzech grup leczenia (z regulacją Bonferroniego) wykazało znacznie wyższy współczynnik ryzyka zgonu związanego ze stosowaniem aprotyniny niż w przypadku braku terapii (P <0,05). 0,001) lub kwas aminokapronowy (P = 0,001), ale nie było istotnej różnicy między współczynnikami ryzyka wśród pacjentów otrzymujących kwas aminokapronowy i tych, którzy nie otrzymali terapii (P = 0,50). Wystąpiło interakcję między wiekiem a zastosowaniem aprotyniny, tak że ryzyko związane z terapią aprotyniną było większe w młodszym wieku. Zatem oddzielne współczynniki ryzyka dla aprotyniny i wieku nie były znaczące w tym modelu.
Tabela 2. Tabela 2. Współczynniki zagrożenia dla śmierci z modelu wieloczynnościowego modelu wielowymiarowych rozmiarów proporcjonalnych z brakiem interakcji. W modelu efektów głównych, w którym nie uwzględniono terminu interakcji, stosunek ryzyka zgonu w grupie aprotyniny w porównaniu z grupą bez terapii wynosił 1,32 (przedział ufności 95% [CI], 1,12 do 1,55, P = 0,003), oraz współczynnik ryzyka dla grupy aprotyniny w porównaniu z grupą kwasu aminokapronowego wynosił 1,27 (95% CI, 1,10 do 1,46, P = 0,004) (Tabela 2). Wszystkie trzy dalsze analizy przeżycia wykazały również znacznie wyższy współczynnik ryzyka zgonu w grupie aprotynowej. Wyniki były podobne w dalszych analizach, nawet po usunięciu danych od pacjentów, którzy przeszli CABG bez pompy.
Analiza funkcji nerek
Rycina 2. Ryc. 2. Wyniki kliniczne nerek, według badania. Przedstawiono średnie zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy (panel A) i częstość dializy (panel B). Wartości P podano dla porównania między trzema grupami
[więcej w: sanprobi ibs cena, unident dąbrowa tarnowska, spuchnięty napletek ]

Powiązane tematy z artykułem: sanprobi ibs cena spuchnięty napletek unident dąbrowa tarnowska